Anna Graniczna is 31, heeft verlatingsangst en bestaat niet

En als ze wel instemmen — dan is het de moeite waard om, vanuit het perspectief van de kracht van die toestemming, te overwegen of dit geen toestemming is die is afgedwongen door de context (de relatie met de therapeut, de druk van de klinische omgeving). In de praktijk: zelfs zorgvuldig geanonimiseerde opnames bevatten informatie die de patiënt herkenbaar maakt voor mensen in zijn of haar directe omgeving. Een specifieke herinnering, een specifieke uitspraak, een specifieke biografische gebeurtenis — dit alles is een "vingerafdruk".

Vrijwel alle publiek beschikbare datasets van therapietranscripten zijn afkomstig uit de VS en het VK. Het Poolse van de therapie — met zijn specifieke toon (de formele "Pani"-vormen, de overgang naar "ty", directheid versus beleefdheid), zijn culturele eigenheid (de rol van de moeder, transgenerationele patronen, ouderlijk alcoholisme als veelvoorkomende context) en zijn institutionele eigenheid (het NFZ-zorgfonds, privépraktijken, op de markt beschikbare modaliteiten) — vereist een eigen dataset.

Elke week heeft het team andere cases nodig: het testen van functie X vereist een patiënt met BPD-spectrum, het valideren van model Y vereist een man met een depressie na het verlies van zijn vrouw, een conferentiepresentatie vraagt om een PTSS-case. Echte opnames zijn niet "op bestelling" beschikbaar. Wachten op werving voor elk nieuw profiel betekent maanden.

Het patiëntenformulier is alles wat het model als input krijgt. Het profiel van de persoon — biografische feiten, sleutelfiguren, schema's uit YSQ-R3, modi met namen, kenmerkende taalgebruikspatronen, eerdere behandelingen, wat weerstand oproept en wat een hulpbron oproept. Hoe concreter het materiaal (citaten, scènes, data), hoe beter de resulterende sessies.

Deze laag publiceren we volledig. Het formulier van Anna Graniczna (~6 KB markdown) is een van de bestanden in deze dataset. Het lege sjabloon met commentaar ook. Iedereen kan proberen een eigen patiënt te schrijven — dat is op zich al een waardevolle ervaring, los van de rest van de pipeline.

• Therapieboog — wat verandert er van sessie 1 → 20
• Sessieplan — cliffhangers, regressies, doorbraken
• Style guide — kenmerkende taal van Anna en de therapeut
• Engine voor sequentiële coherentie — citaten uit S2 die terugkeren in S15
• Generatieve pipeline

Alle 20 sessies hebben de vorm van een ASR-transcript — zoals een opname van een apparaat voor automatische spraakherkenning. Er is geen [pauze, 12 seconden], geen [Anna kijkt uit het raam], geen [korte lach]. Echte transcriptieapparaten leggen zulke dingen niet vast.

Pauzes zijn zichtbaar als hiaten tussen tijdstempels. Terugtrekkingen, zelfironie, stiltes, afgebroken woorden, "mhm", "hmm", "eh" — alles zit in de spraak zelf. Dit is een realismevereiste: een ASR-model dat in productie wordt gebruikt, moet hetzelfde formaat zien waarop het is gevalideerd.

Fragment uit sessie 1, de eerste drie minuten — het fragment is in het Pools gehouden om het ASR-formaat te tonen.

Fragment uit Sessie 1, de eerste drie minuten van het gesprek. Het hiaat tussen 00:02:14 en 00:01:52 is een pauze van 22 seconden waarin Anna zweeg.

Niet "koude moeder" — maar: Krystyna, 62, lerares Pools. Werkt tot op vandaag op een middelbare school. Heeft Anna nooit uit tederheid omhelsd — alleen rituaal. Vroegste jeugdherinnering: 9 jaar oud, een kledingwinkel, mama zegt "Anko, de blauwe staat je huid beter". Dat was de intiemste uitwisseling met haar moeder die Anna zich herinnert.

Dit niveau van concreetheid maakt het verschil. Het brein van de lezer (en het taalmodel) heeft de scène met de blauwe jurk nodig, geen diagnostische categorie.

Anna draagt een beeld in zich: 7 jaar oud, de keuken in een flat, een groene muur, pyjama met konijntjes, ouders die ruzie maken, niemand die zich omdraait. We komen op deze herinnering terug in sessie 9 als object van imagery rescripting, in sessie 14 als achtergrond voor chair work, en in sessie 15 samen met de vader.

Wat zei de moeder precies? "Je zou moeten", "dat zal niet genoeg zijn", "wat zullen de mensen zeggen", "sterke vrouwen worden niet hysterisch". Wat zei de oma? "Mijn kleine Aneczka." "Als het zwaar voor je is, dan is het zwaar, doe niet alsof het niet zo is."

Deze zinnen keren later terug in de stem van de patiënt en in de stem van haar innerlijke Krytyczka (de Criticus). Zonder woordelijke citaten klinkt de innerlijke ouderstem generiek.

Anna heeft oma Halina, met haar broodjes en Anne of Green Gables. Ze lazen 's avonds samen. Oma zei altijd "mijn kleine Aneczka". Zonder zo'n figuur zijn de sessies vlak en lijkt de patiënt op een diagnose, niet op een mens.

In echte psychotherapie hebben zelfs zeer moeilijke patiënten meestal ergens in het verleden zo iemand — al moet je soms diep graven om die persoon te vinden. Het ontbreken van een warme figuur in het formulier betekent dat de therapie in de gegenereerde sessies geen "anker van hoop" heeft.

Niet "heeft veel schema's" — maar: Verlating 99e percentiel, Tekortschieten 95, Emotionele Deprivatie 91, Meedogenloze Standaarden 82, Onvoldoende Zelfcontrole 74.

De cijfers vertellen het model wat vaker en wat zeldzamer zou moeten voorkomen in de innerlijke dialoog van de patiënt. Een schema op het 99e percentiel verschijnt in bijna elke sessie. Een schema op het 65e percentiel — sporadisch, in context.

Niet Detached Protector — maar: Pustka (Leegte). De patiënt zegt: "ergens achter glas, ik voel niets". Niet Punitive Parent — maar: Krytyczka (de Criticus). Spreekt in de taal van mama. Favoriete zinnen: "gebrekkig", "hopeloos", "wat zullen de mensen zeggen".

Namen "op z'n Pools" — Krytyczka, Mała Ania w piżamie (Kleine Ania in pyjama), Wkurzona Ania (Boze Ania), Pustka — worden de manier waarop binnen de sessie zelf over modi wordt gesproken. Vanaf S6 noemt de patiënt ze zelf zo.

Niet "crisis" — maar: drie weken vóór de eerste sessie, na een ruzie met Marek (hij verweet haar "hysterie" toen ze vroeg of hij van haar hield), een snee van 4 cm in de linkeronderarm, de eerste in 8 jaar. De volgende dag ging ze niet naar haar werk, lag ze in bed, nam ze de telefoon niet op.

Een concreet incident bepaalt de intensiteit, de context en het kader van de eerste sessie. "Crisis" opent een miljoen mogelijkheden; "een snee van 4 cm 's nachts na een ruzie" — precies één.

Anna zegt "klasyk Anna" (klassieke Anna) wanneer ze zich van zichzelf distantieert. Ze zegt "no nie wiem" (nou, ik weet het niet) wanneer ze wil nadenken. Ze zegt "to jest jakieś dziwne" (dit is nogal vreemd) bij onverwachte gewaarwordingen. Bij sterke emotie duikt eenmaal per sessie "kurwa" (verdomme) op.

Anna heeft anderhalf jaar psychodynamische therapie achter de rug (ze stopte: "ik bleef hetzelfde zeggen") en een half jaar CBT (ze stopte: "gedachte Y was niet van mij").

Dit is essentieel voor het natuurlijke scepticisme van de patiënt tijdens de eerste sessie ("weer een therapeut die me zal zeggen dat ik me moet vermannen"), voor vergelijkingen tijdens het werk ("u bent de eerste die rechtstreeks naar zelfbeschadiging vroeg"), en voor overdrachtswerk rond sessie 12-13, wanneer het verlatingsschema op de therapeut wordt geprojecteerd.

Dit is het equivalent van "regulerende variabelen" bij generatie.

Weerstand: te laat komen, intellectualiseren wanneer het pijn doet, "OK, prima, laat maar" op momenten van emotionele nabijheid, een mogelijk geannuleerde sessie rond S12 (het testen van de relatie).

Hulpbron: stiptheid, zich zelfstandig aangemeld voor therapie, kent de terminologie (kan zowel hulpmiddel als verdedigingsmechanisme zijn), wil verandering ondanks scepticisme.

Anna komt sceptisch binnen. Voorzichtig. De eerste therapeut "die rechtstreeks naar zelfbeschadiging vroeg en er geen probleem van maakte". In sessie 2 huilt ze voor het eerst, om oma Halina. In sessie 3 praat ze over het laatste telefoongesprek met haar vader — koel, intellectueel; de therapeut merkt op: "u trok zich terug op het moment dat het pijn begon te doen". Stilte, 30 seconden. In sessie 7 de caseconceptualisatie. Voor het eerst huilt Anna anders dan om haar oma — zonder terugtrekking, zonder verlegen lachje.

De eerste imagery in S8 lukt niet — Pustka schiet in werking, Anna opent haar ogen: "sorry, ik kan dit niet, ik voel me dom". De tweede, in S9 — doorbraak. In S10 een ruzie met Marek (een gegooide mok), werk met Wkurzona Ania (Boze Ania). In S11 het eerste chair work met Krytyczka — onhandig, onafgerond. S12 is de rupture — Anna annuleert de sessie, komt afstandelijk terug, onthult dat ze bang was dat de therapeut haar zou verlaten. Het verlatingsschema actief in de overdracht. S13 — repair. S14 three-chair work, Wkurzona Ania die Mała Ania verdedigt tegen Krytyczka, de eerste keer dat iemand luid schreeuwt in de spreekkamer.

S15 — het afsluiten van de rouw om haar vader (een brief + imagery rescripting in een denkbeeldig ziekenhuis). S16 — voorbereiding van een gedragsexperiment met Marek. S17 — Marek reageert slecht, Anna blijft in het conflict (zit 5 minuten in de keuken, voelt, keert terug naar het gesprek). De eerste echte toepassing van de technieken in het dagelijks leven. S18 — regressie (alcohol komt terug), Pustka als verzorger, zelfcompassie in plaats van zelfkritiek. S19 — brief aan Mała Ania w piżamie (Kleine Ania in pyjama). S20 — afsluiting van deze fase met een opening naar vervolg: "Ik ben niet meer dezelfde Ania die hier in april binnenkwam."