Anna Graniczna ma 31 lat, lęk opuszczenia i nie istnieje

A jeśli się zgadza — warto rozważyć z perspektywy mocy zgody, czy to nie jest zgoda wymuszona kontekstem (relacja z terapeutą, presja środowiska klinicznego). W praktyce: nawet starannie zanonimizowane nagrania zawierają informacje, które reidentyfikują pacjenta dla osób z jego otoczenia. Konkretne wspomnienie, konkretna fraza, konkretne wydarzenie biograficzne — to wszystko jest „odciskiem palca".

Niemal wszystkie publicznie dostępne datasety transkrypcji terapeutycznych powstały w USA i UK. Polski język terapii — z jego specyfiką tonalną (formy „Pani", przejście na „ty", bezpośredniość vs grzeczność), kulturową (rola matki, transgeneracyjne wzorce, alkoholizm rodzicielski jako częsty kontekst) i instytucjonalną (NFZ, prywatne praktyki, modalności dostępne na rynku) — wymaga osobnego datasetu.

Co tydzień zespół potrzebuje innych przypadków: testowanie funkcji X wymaga pacjentki BPD-spectrum, walidacja modelu Y wymaga pana z depresją po stracie żony, prezentacja na konferencji — przypadku z PTSD. Realnych nagrań nie ma „na zamówienie". Czekanie na rekrutację każdego nowego profilu to miesiące.

Arkusz pacjenta to wszystko, co model dostaje na wejściu. Profil osoby — fakty biograficzne, kluczowe figury, schematy z YSQ-R3, tryby z imionami, charakterystyczne zwroty językowe, wcześniejsze leczenie, co wnosi opór i co wnosi zasób. Im więcej konkretu (cytatów, scen, dat) — tym lepsze sesje na wyjściu.

Tę warstwę publikujemy w pełni. Arkusz Anny Granicznej (~6 KB markdown) jest jednym z plików w tym datasecie. Pusty szablon z komentarzami też. Każdy może spróbować napisać własnego pacjenta — to jest cenne doświadczenie samo w sobie, niezależnie od dalszego pipeline'u.

• Łuk terapii — co zmienia się sesja 1 → 20
• Plan sesyjny — cliffhangery, regresy, przełomy
• Style guide — charakterystyczne zwroty Anny i terapeutki
• Silnik spójności sekwencyjnej — cytaty z S2 wracające w S15
• Pipeline generacyjny

Wszystkie 20 sesji ma postać transkrypcji ASR — jak zapis z urządzenia automatycznego rozpoznawania mowy. Nie ma [pauza, 12 sekund], nie ma [Anna patrzy w okno], nie ma [krótki śmiech]. Realne urządzenia transkrypcyjne tych rzeczy nie nagrywają.

Pauzy są widoczne jako luki między timestampami. Wycofania, autoironia, milczenia, urwane słowa, „mhm", „hmm", „yyy" — wszystko mieści się w samej mowie. To wymóg realizmu: model ASR czytany w produkcji musi widzieć ten sam format, na którym był walidowany.

Fragment Sesji 1, pierwsze trzy minuty rozmowy. Luka między 00:02:14 a 00:01:52 to 22-sekundowa pauza, w której Anna milczała.

Nie „matka chłodna" — tylko: Krystyna, 62, polonistka. Do dziś pracuje w liceum. Nigdy nie przytulała Anny z czułości — tylko rytualnie. Najbliższe wspomnienie z dzieciństwa: 9 lat, sklep z odzieżą, mama mówi „Anko, ta niebieska bardziej do twojej cery". To była najbliższa wymiana z mamą jaką Anna pamięta.

Ten poziom konkretu robi różnicę. Mózg czytelnika (i model językowy) potrzebuje sceny z niebieską sukienką, nie kategorii diagnostycznej.

Anna ma w sobie obraz: 7 lat, kuchnia w bloku, zielona ściana, piżama z królikami, rodzice się kłócą, nikt się nie odwraca. Do tego wspomnienia wracamy w sesji 9 jako przedmiocie imagery rescripting, w sesji 14 jako tle dla chair work, w sesji 15 razem z ojcem.

Co dokładnie mówiła matka? „Powinnaś", „to nie wystarczy", „co ludzie powiedzą", „kobiety mocne nie histeryzują". Co mówiła babcia? „Moja Aneczka." „Jak ci ciężko, to jest ciężko, nie udawaj że nie."

Te zwroty wracają potem w głosie pacjentki i w głosie jej wewnętrznej Krytyczki. Bez cytatów słownie wewnętrzny głos rodzica brzmi generycznie.

Anna ma babcię Halinę z drożdżówkami i Anią z Zielonego Wzgórza. Czytały razem wieczorami. Babcia mówiła „moja Aneczka". Bez takiej figury sesje są płaskie i pacjent wygląda jak diagnoza, nie człowiek.

W realnej psychoterapii — nawet bardzo trudni pacjenci mają zwykle taką osobę w przeszłości, choć trzeba ich do niej dokopać. Brak ciepłej figury w arkuszu sprawia, że terapia w generowanych sesjach nie ma „kotwicy nadziei".

Nie „ma dużo schematów" — tylko: Opuszczenie 99 percentyl, Defektywność 95, Deprywacja Emocjonalna 91, Wymagające Standardy 82, Niewystarczająca Samokontrola 74.

Liczby mówią modelowi co powinno być częstsze, a co rzadsze w wewnętrznym dialogu pacjentki. Schemat 99 percentylu pojawia się w niemal każdej sesji. Schemat 65 percentylu — sporadycznie, w kontekście.

Nie Detached Protector — tylko: Pustka. Pacjentka mówi: „gdzieś za szybą, nic nie czuję". Nie Punitive Parent — tylko: Krytyczka. Mówi językiem mamy. Ulubione zdania: „wadliwa", „beznadziejna", „co ludzie powiedzą".

Imiona „po polsku" — Krytyczka, Mała Ania w piżamie, Wkurzona Ania, Pustka — stają się sposobem mówienia o trybach w samej sesji. Pacjentka w S6 sama je nazywa.

Nie „kryzys" — tylko: trzy tygodnie przed pierwszą sesją, po kłótni z Markiem (zarzucił jej „histerię" gdy zapytała czy ją kocha), nacięcie 4 cm na lewym przedramieniu, pierwsze od 8 lat. Następnego dnia nie poszła do pracy, leżała w łóżku, nie odbierała telefonów.

Konkretny epizod określa intensywność, kontekst i ramę pierwszej sesji. „Kryzys" otwiera milion możliwości, „nacięcie 4 cm w nocy po kłótni" — jedną.

Anna mówi „klasyk Anna" gdy się autodystansuje. Mówi „no nie wiem" gdy chce pomyśleć. Mówi „to jest jakieś dziwne" przy niespodziewanych odczuciach. W silnej emocji raz na sesję pojawia się „kurwa".

Anna ma za sobą półtora roku psychodynamicznej (przerwała: „wciąż mówiłam to samo") i pół roku CBT (przerwała: „myśl Y nie była moja").

To kluczowe dla naturalnego sceptycyzmu pacjentki na pierwszej sesji („jeszcze jedna terapeutka która mi powie żeby się ogarnąć"), dla porównań w trakcie pracy („Pani jest pierwszą która zapytała wprost o samookaleczenie"), i dla pracy z transferem w okolicach sesji 12-13, gdy schemat opuszczenia projektuje się na terapeutkę.

To odpowiednik „zmiennych regulujących" w generacji.

Opór: spóźnienia, intelektualizacja gdy boli, „OK dobra nieważne" przy zbliżeniu emocjonalnym, możliwa odwołana sesja w okolicach S12 (test relacji).

Zasób: punktualność, sama się zarejestrowała, zna terminologię (może być pomocą i obroną), pragnie zmiany mimo sceptycyzmu.

Anna wchodzi sceptyczna. Ostrożna. Pierwsza terapeutka „która zapytała wprost o samookaleczenie i nie zrobiła z tego sensacji". W sesji 2 pierwszy raz płacze przy babci Halinie. W sesji 3 mówi o ostatniej rozmowie telefonicznej z ojcem — chłodno, intelektualnie, terapeutka zauważa: „wycofała się Pani jak tylko zaczęło boleć". Cisza 30 sekund. W sesji 7 konceptualizacja przypadku. Pierwszy raz Anna płacze inaczej niż przy babci — bez wycofania, bez śmiechu zażenowanego.

Pierwsza imagery w S8 nie wchodzi — Pustka się włącza, Anna otwiera oczy: „sorry, ja tego nie umiem, czuję się głupio". Druga w S9 — przełom. W S10 awantura z Markiem (rzucony kubek), praca z Wkurzoną Anią. W S11 pierwsze chair work z Krytyczką — niezgrabne, niedomknięte. S12 to rupture — Anna odwołuje sesję, wraca z dystansem, ujawnia że bała się że terapeutka ją zostawi. Schemat opuszczenia aktywny w transferze. S13 — repair. S14 three-chair work, Wkurzona Ania broni Małej Ani przed Krytyczką, pierwsze głośne krzyknięcie w gabinecie.

S15 — domknięcie żałoby po ojcu (list + imagery rescripting w wyobrażonym szpitalu). S16 — przygotowanie eksperymentu behawioralnego z Markiem. S17 — Marek źle reaguje, Anna utrzymuje się w konflikcie (siedzi 5 minut w kuchni, czuje, wraca do rozmowy). Pierwsze realne użycie technik w prawdziwym życiu. S18 — regres (alkohol wraca), Pustka jako opiekunka, samokompasja zamiast samokrytyki. S19 — list do Małej Ani w piżamie. S20 — domknięcie etapu z otwarciem na kontynuację: „Ja nie jestem już ta sama Ania, która tu przyszła w kwietniu."